سلام  آقا  کمک  کنین به خدا خسته  شدم

آخه این چه دنیاییه که من بهش وابسته شدم

                         * * *

شما  که  میتونی  پس  نزار  اشتباه   کنم

من نمی خوام  شمام  نزار  من  گناه  کنم

                         * * *

آقا  دارم  گریه  می کنم  و  براتون می نویسم

آره می نویسم با همین دو تا چشمای خیسم

                         * * *

که  این  روزا  خیلی  داره  سخت می گذره

همه  مثل  گرگی  شدن  که  فقط  می دره

                        * * *

کمکم  کنین  آقا  دیگه  ازشون  بریدم

چه حرفا و کنایه ها که ازشون نشنیدم

                        * * *

آقا مگه من چه گناهی دارم که اینا با من

این رفتارا رو دارن و شدن مثل یه دشمن

                       * * *

آخه اگه می دونستن من واسه کی جون می دم

اگه  می دونستن  من  تو  وجود  آقام  چی دیدم

                       * * *

حتی  دیگه  حرفی  نداشتن  واسه  گفتن

فقط شرمنده و خجل از کاراشون می رفتن

                      * * *

آقا  حالا  که  نمی خوان  بدونن  اینا  رو

درد  و  دارن ولی  قبول  نمی کنن دوا رو

                     * * *

من با  اونا  هیچ  کار  ندارم  دیگه

فقط یه لحظه ببینین این بندتون چی میگه

                     * * *

آقا  دارم  جلوی همه ی گناهای  گذشتم  می ایستم

شمام بمونین  کنارم تا بدونم من دیگه  تنها نیستم

                                                                                                     از درد و دلای خودم ....

سلام آقا بیا و یه بار نگاه کن                             با یه نگاه نافذت شما منو سر به راه کن

بی نظر لطف شما همه ی جاده ها بیراهن          بیا و با کرمت بیراهه ها رو راه کن

آقا  ببین   نوکرت   باز   نامه   داده               درسته حرف زدن بلدنیست وحرفاش وگفته ساده

جونش که   قابل   نداره  ولی   خوب                با این نامه ی نوکریش جونشم فرستاده

من که ارزش ندارم ولی شما نظر کن                     این همه بدبختی و گناه رو در به در کن

سیاهیا قلبم و گرفته و شده بلای جونم                  سروری  کن   و   دفع   بلا   و   شر   کن

درسته کار این بندت همیشه فقط گناهه               ولی قبولم نکنین هر دوتا دنیای منم تباهه

من بدبخت که بلد نیستم چطور با ارباب             رفتار کنم میدونمم جسارت این منه رو سیاهه

مردم می خوام یه چی بگم این آخر                      می خوام  بگم  یه  راز  با  چشمای  تر

زخم نزنین از شما می دونم  بهتر                       خودم  شرمندم  شرمندم  نکنین  بیشتر

آهای دنیا قسم به جون بی ارزشم                   فقط واسه ی آقام مایه ی شرمشم

                           کدوم نوکر سر پیچی داره از ارباب ؟ !

                            با چه رویی ادعا کنم دیوونشم ؟ ؟ ؟

                                                                         نامه ی نوکریم تقدیم به آقای بزرگم ....

چقدر سخته تو کویر باشی و بارون نباره

       ولی سخت تر از اون اینه که بارون بیاد ولی دستت بهش نرسه...

چقدر سخته بغض گلوت رو فشار بده ولی نتونی گریه کنی

       ولی سخت تر از اون اینه که براش گریه کنی و اشکات رو باور نداشته باشه...

چقدر سخته تو همین نزدیکیا باشه ولی نتونی ببینیش

      ولی سخت تر از اون اینه که حتی اگه با همه ی مشکلات بازم به دیدنش بری خودش رو ازت پنهون کنه...

چقدر سخته که تو کنارم نیستی و حضور نداری

       ولی سخت تر از اون اینه که حتی اگه کنارمم باشی منو نمی بینی...

                                                                       دست نوشته که نه...حرفای دلم.....

امروز سه شنبه بود...16بهمن...یه روز آفتابی تو زمستون

طبق معمول ساعت 7 صبح از خواب بیدار شدم... دوش گرفتم و حاضر شدم برم محل کارم...یه ساعت و خورده ای تو راه بودم تا رسیدم...

غروب که برگشتم خونه داشتم از خستگی می مردم...با همون لباسا رو تختم دراز کشیدم...اصلا نفهمیدم چه جوری خوابم برد...

اینجا یه آدم زنده رو تخت خوابیده که فقط زندس...فقط نفس میکشه...یه مرده ی متحرک...

از خواب که بیدار شدم یکی دو ساعت گذشته بود...رو تختم نشستم و شروع کردم به نگاه کردن...نگاه کردن به در دیوار زندونی که اسمش و اتاق می زارن...به عکسا و عروسکا و کاغذای بیچاره ای که مجبورن حرفای این دل و (که دیگه چیزی ام ازش نمونده)رو گوش کنن...اصلا نمی دونم چرا اینارو تو در و دیوار اتاق آویزونشون کردم...

حالم داشت از همه چی به هم می خورد...دیگه کم مونده بود اشکم دراد...یاد این همه تکرار افتادم که اصلا دل خوشی ازشون ندارم...فقط تونستم بشینم زار زار گریه کنم....

خیلی سخته هم زنگیت تکراری باشه...هم بد بیاریات...خیلی سخته آدم بخواد و نتونه...بخواد و نشه...بخواد و نزارن...نگا کنه و نبینه... بدوه ولی نرسه...کاش می شد یکی اینجا بود که می فهمید من چی میگم...

خسته شدم ازین روزای تکراری...کاش حداقل اونی که باید اینا رو بخونه... میومد و می خوند ...که دلم و خوش می کردم به اینکه شاید ....

یه روزایی فکر میکنم چرا باید دنبال زندگی ای بدوم که ازش متنفرم؟ نمی دونم شاید اینم یه اجباره مثل همه ی چیزایی که دوست ندارم...

خدایا من خسته شدم از این همه بیرحمی...

خدایا خودت می دونی که جز تو هیچ کسی و ندارم ...

امشب مثل اون شمعی که قطره های آخر آب شدنشه دارم خاموش میشم

خودت کمکم کن....

                                                           دست نوشته که نه....حرفای دلم....