چقدر سخته تو کویر باشی و بارون نباره

       ولی سخت تر از اون اینه که بارون بیاد ولی دستت بهش نرسه...

چقدر سخته بغض گلوت رو فشار بده ولی نتونی گریه کنی

       ولی سخت تر از اون اینه که براش گریه کنی و اشکات رو باور نداشته باشه...

چقدر سخته تو همین نزدیکیا باشه ولی نتونی ببینیش

      ولی سخت تر از اون اینه که حتی اگه با همه ی مشکلات بازم به دیدنش بری خودش رو ازت پنهون کنه...

چقدر سخته که تو کنارم نیستی و حضور نداری

       ولی سخت تر از اون اینه که حتی اگه کنارمم باشی منو نمی بینی...

                                                                       دست نوشته که نه...حرفای دلم.....

امروز سه شنبه بود...16بهمن...یه روز آفتابی تو زمستون

طبق معمول ساعت 7 صبح از خواب بیدار شدم... دوش گرفتم و حاضر شدم برم محل کارم...یه ساعت و خورده ای تو راه بودم تا رسیدم...

غروب که برگشتم خونه داشتم از خستگی می مردم...با همون لباسا رو تختم دراز کشیدم...اصلا نفهمیدم چه جوری خوابم برد...

اینجا یه آدم زنده رو تخت خوابیده که فقط زندس...فقط نفس میکشه...یه مرده ی متحرک...

از خواب که بیدار شدم یکی دو ساعت گذشته بود...رو تختم نشستم و شروع کردم به نگاه کردن...نگاه کردن به در دیوار زندونی که اسمش و اتاق می زارن...به عکسا و عروسکا و کاغذای بیچاره ای که مجبورن حرفای این دل و (که دیگه چیزی ام ازش نمونده)رو گوش کنن...اصلا نمی دونم چرا اینارو تو در و دیوار اتاق آویزونشون کردم...

حالم داشت از همه چی به هم می خورد...دیگه کم مونده بود اشکم دراد...یاد این همه تکرار افتادم که اصلا دل خوشی ازشون ندارم...فقط تونستم بشینم زار زار گریه کنم....

خیلی سخته هم زنگیت تکراری باشه...هم بد بیاریات...خیلی سخته آدم بخواد و نتونه...بخواد و نشه...بخواد و نزارن...نگا کنه و نبینه... بدوه ولی نرسه...کاش می شد یکی اینجا بود که می فهمید من چی میگم...

خسته شدم ازین روزای تکراری...کاش حداقل اونی که باید اینا رو بخونه... میومد و می خوند ...که دلم و خوش می کردم به اینکه شاید ....

یه روزایی فکر میکنم چرا باید دنبال زندگی ای بدوم که ازش متنفرم؟ نمی دونم شاید اینم یه اجباره مثل همه ی چیزایی که دوست ندارم...

خدایا من خسته شدم از این همه بیرحمی...

خدایا خودت می دونی که جز تو هیچ کسی و ندارم ...

امشب مثل اون شمعی که قطره های آخر آب شدنشه دارم خاموش میشم

خودت کمکم کن....

                                                           دست نوشته که نه....حرفای دلم....

می خواهم آغاز کنم ، آغازی نو ، برگشتم ، اما ...

اما شاید خیلی دیر ، شاید هم زود ، نمی دانم .

یا باید زودتر می آمدم و حالا دیگر جایی برایم نمانده در رود چشمهای ناز همیشه روشنت

و یا شاید باید دیرتر می آمدم ، تا کمتر بمانم و کمتر احساس قشنگ دلت را به اتهام بی گناهی

محکوم کنم و اعدام ، شاید باید دیرتر می آمدم تا زودتر بروم از این شهر سیاه ...

باز برگشتم ، ولی با موجه ترین دلیل های دنیا ، دلتنگم ، دلتنگ قاصدکی که در انتظار یک فوت مرد ،

دلتنگ چشمی که تا همیشه به  راه خواهد ماند ، دلتنگ دستی که تا ابد سرد می ماند ، دلتنگ

روزهای روشنی که گم شد در سیاهی های دلم ، دلتنگ خوبی هایی که لایقش نبودم ، دلتنگ بدی

هایی که حقت نبود ، دلتنگ پاکی ، من دلتنگ خدا ، دلتنگ آسمان ، دلتنگ تمام معصومیت های از

دست رفته ام هستم.

دلتنگ محبتت ، دوست داشتنت ، دلتنگم ، آری دلتنگ تو ، من با دلتنگی ، با موجه ترین دلیل دنیا

برگشتم.

جایی خوانده ام حالا هم برای تو می نویسم تا بخوانی و بدانی :

مرهم زخم های کهنه ام کنج لبان توست ، بوسه نمی خواهم سخنی بگو ...

                          ازدست نوشته های دختر پاییزی 

دلم خیلی گرفته

من دیگه فقط یه چی رو می دونم

که زندگی یعنی :

                                    زجر

                                         نهان

                                              دوران

                                                    گمشدگی

                                                                یاری ...

                                                                                           از دست نوشته های دختر پاییزی  

نمي دونم شايد اصلا اسمش زنده بودن نباشه
نمي دونم اينو اصلا ميخوني يا نه
نمي دونم حتي ديگه برات وجود دارم يا نه

انقدر گریه کردم که دیگه نمیتونم بیشتر از این بنویسم   

     ولی اینو مینویسم که :

                          یه بار برای همیشه برگرد...

                                                                              از دست نوشته های دختر پاییزی